Ruim een
half jaar nadat onze vriend Harry te horen kreeg dat hij slokdarmkanker
had, is hij vrijdag 31 juli 2009 op 32-jarige leeftijd overleden. Het
gevoel van onwerkelijkheid, de woede en het gevoel van oneerlijkheid
hebben daarmee plaats gemaakt voor enkel verdriet.
Als regelmatig “Harry verdient dit niet” door je hoofd
spookt, suggereert het bijna dat andere mensen wél deze vreselijke
lijdensweg en vroege dood verdienen. Dat wil ik niet impliceren, maar
waarom een jonge, sociale, humoristische, toffe levensgenieter en
ronduit geweldige vent als “onze” Harry??!!!
Ik heb niet de illusie dat ik ooit antwoord zal krijgen op deze vraag,
dus zal hij eeuwig blijven staan…
De diepzinnige, droge
humor, een voorliefde voor spelletjes, de realistische “down to earth”
kijk op het leven, waardering voor andere culturen en mooie dingen en
natuurlijk de liefde voor lekker eten en drinken… Die eigenschappen
gecombineerd met het feit dat onze levens tot januari 2009 zich bijna
spiegelden qua opbouw, maakten niet alleen de reis tot een feest, maar
ook de weekendjes dat we elkaar opzochten in Amersfoort of Veghel…
Ooit was ik tot de
conclusie gekomen dat een diepe vriendschap deels te linken was aan
tijd, zoals ik mijn basketballvrienden al ken vanaf m’n puberjaren.
Harry en Sanne bewezen het tegendeel en daarnaast was het ook bijzonder
om samen met Annemarie de klik met hen te ervaren.
Harry
heeft gestreden voor wat hij waard was, voor het leven en voor Sanne.
Zijn vertrouwen in dat zijn sterke geest het monster met alle fysieke
onmenselijkheden zou verslaan, heeft mij ook nadat hij was opgegeven
door de medische wetenschap, vertrouwen gegeven dat er nog wonderen
zouden kunnen gebeuren… Pas toen ik hem een week voor zijn overlijden
sprak, terwijl hij zwaar onder de morfine en slaapmiddelen zat, landde
bij mij het besef dat hij de strijd ging verliezen. Dat het ons laatste
gesprek zou zijn, had ik echter nooit verwacht… Wat is het snel gegaan!
Iets
meer dan een jaar geleden gaven Harry en Sanne elkaar het ja-woord… in
voor- en tegenspoed, totdat de dood ze zou scheiden… Harry maakte hier
in het begin nog wel grapjes over, en voedde daarmee zijn vechtlust. Nu
het toch is gebeurd, is het begrip “Harry & Sanne” geworden tot enkel
Sanne. Iets dat ik me, in welke vorm dan ook, nooit had kunnen bedenken.
Na de
vreselijke periode tot aan het verlies van haar Harry, krijgt ze nu een
mogelijk nog moeilijkere tijd: die zonder Harry.
Ik ben
niet van geloof in leven na de dood, maar het idee dat Harry “from
driving pants”, onze pipeline engineer, met een goed gevuld glas op ons
neerkijkt en waakt over zijn Sanne, vind ik wel een erg mooi idee…
Mathijs, 4
augustus 2009